سختی گیر

سختی گیر

سختی گیر: املاح کلسیم و منیزیم موجود در آب را در اصطلاح سختی می نامند. آب در طبیعت ضمن عبور از زمین های آهکی ، کلسیم و منیزیم را در خود حل می کند. ترکیبات مربوط به بی کربنات کلسیم Ca(Hco3)2و بی کربنات منیزیم Mg(HCO3)2 در آب را سختی موقت (Temporary Hardness)و املاح مربوطه به سولفات ، کلراید و نیترات کلسیم یا منیزیم را سختی دائم( Permanent Hardness) می نامند. مجموع سختی دائم و موقت سختی کل آب (Total Hardness)را تشکیل می دهد.
استفاده از آبهای سخت در مصارف صنعتی و تاسیساتی خصوصاً در بویلرها منجر به رسوب گذاری، کاهش راندمان تجهیزات و آسیب رساندن به سطوح انتقال حرارت در دراز مدت می گردند.
Ca(HCO_3 )_2+Heat→CaCo_3+CO_2+H_2 O
Mg(HCO_3 )_2+Heat→MgCo_3+CO_2+H_2 O
متداول ترین روش جهت حذف سختی موقت آب استفاده از دستگاههای سختی گیری نوع رزینی می باشد. اساس کار دستگاههای سختی گیری نوع رزینی استفاده از فرایند تبادل یونی توسط رزین های کاتیونی می باشد.خواص رزین ها این است که وقتی در حضور آب سخت قرار می گیرند، یون سدیم آنها با یون های رسوب گذار از قبیل کلسیم و منیزیم موجود در آب جابجا می شوند. به این ترتیب با حذف املاح کلسیم و منیزیم و جایگزینی آن با یونهای سدیم آب نرم تولید می گردد که تمایلی به رسوب گذاری ندارد. مبادله یون ها تا زمانی ادامه می یابد که همه سدیم رزین ها با کلسیم و منیزیم آب تعویض شوند، پس از این زمان ، به تدریج بازده فرایند سختی گیر کاهش می یابد و رزین ها می بایست دوباره بازیابی و احیاء شوند. احیاء مجدد این نوع رزین ها با عبور محلول غلیظ کلرید سدیم (نمک طعام) از بستر رزین انجام می پذیرد. آب نرم خروجی از دستگاه سختی گیر برای تغذیه دیگهای بخار ، برج های خنک کننده و سایر مصارف صنعتی، بسیار مطلوب می باشد. ظرفیت سختی گیر را تابع تعیین زمان احیا آن در دوره عملکرد در طول 24 ساعت کارکرد تعیین می شود. اصولا سختی گیر ها را بر مبنای زمان های احیاء 8 ، 12 و 24 ساعت انتخاب می کنند.
بمنظور تعیین ظرفیت سختی گیر با مشخص بودن میزان سختی آب و دبی آبی که لازم است سختی گیری شود و رجوع به قسمت تعیین ظرفیت سختی گیر می توان ظرفیت سختی گیر مورد نیاز را جهت زمان احیاء 8 ، 12 و 24 ساعته محاسبه نمود. این مخازن، طبق استاندارد مخازن تحت فشار ASME SEC.8 Div.1 طراحی، ساخت و تست می گردند.
سختی گیر